Haaruitval bij vrouwen: voordat je iets koopt, laten we eerst uitzoeken welk type van jou is.

Telogeen effluvium wordt altijd door een uitlokkende oorzaak in gang gezet, en de uitval treedt meestal 2–3 maanden erna op, maar deze periode kan ook tussen 1 en 6 maanden liggen: bevalling, hevige stress, hoge koorts, operatie, drastisch afvallen, ijzertekort, schildklierstoornis. Het lichaam stuurt dan tegelijk veel haarzakjes de rustfase in, en het is niet dat er te weinig stimulatie is.

Een groot deel van het plotseling begonnen telogeen effluvium herstelt vanzelf nadat de oorzaak is behandeld. Daarom is de eerste stap bloedonderzoek. Het is de moeite waard om twee waarden op te vragen: ferritine, dat laat zien hoeveel ijzer je in je lichaam hebt opgeslagen, en de werking van je schildklier (op de uitslag staat dat als TSH en T4).

Bespreek dit deel met je huisarts of dermatoloog, het lab begint bij hen. En ja: beide kunnen ook tegelijk voorkomen, ook dan is het bloedonderzoek de eerste stap.

De details, met de uitlokkende oorzaken en het onderzoek: telogeen effluvium.

Over de ijzervoorraad, ferritine en wat een haarvitamine kan: haaruitval en vitaminen.

Vrouwelijk patroon haaruitval begint via hetzelfde pad als mannelijke kaalheid. Op de achtergrond staat het hormoon DHT (volledige naam dihydrotestosteron, het lichaam maakt het aan uit testosteron), dat de hiervoor genetisch gevoelige haarzakjes in de loop van jaren doet krimpen. Bij vrouwen dempt oestrogeen dit effect, daarom verloopt het proces langzamer, daarom blijft de haarlijn behouden, en daarom vervezelen de haarzakjes eerder, in plaats van volledig te verdwijnen.

Belangrijk, en velen begrijpen dit verkeerd: in het merendeel van de gevallen is het in het bloed gemeten mannelijke hormoonniveau normaal. Er hoeft geen hormonale verstoring te zijn om vrouwelijk patroon haaruitval te hebben, en een normale labuitslag sluit het niet uit.

Rond de menopauze duikt dit vaak voor het eerst op: doordat het oestrogeen daalt, worden de haarzakjes gevoeliger.

Microneedling opent tijdelijke microkanaaltjes in de bovenste, afsluitende laag van de huid: het start een lokale regeneratieve reactie rond het haarzakje. Minoxidil werd in de onderzoeken HIER NAAST toegevoegd, niet omdat de stamp het „naar binnen brengt”. Of de stamp de opname van minoxidil überhaupt beïnvloedt, is door niemand gemeten.

Dit mechanisme werkt niet via de mannelijke hormonen. Daarom kan het ook in aanmerking komen als je mannelijke hormoonniveau normaal is, en dat is bij vrouwelijk patroon haaruitval juist vaak het geval.

Wat we NIET weten: of een 1 mm thuis-stamp de opname van minoxidil überhaupt beïnvloedt. Niemand heeft dit gemeten. Als je ergens een percentage hiervoor ziet, is dat een verzonnen cijfer.

Dit onderzoek vergeleek drie groepen: alleen minoxidil · minoxidil + spironolacton (dit is een receptplichtig medicijn dat bij vrouwen ook voor haaruitval wordt gebruikt) · minoxidil + microneedling. De microneedling-groep liet de grootste toename in haardichtheid zien, en alleen hierin nam de diameter van het haarzakje en de dikte van de opperhuid (de bovenste huidlaag) toe. ⚠️ Het haar zelf werd echter in alle drie de groepen dikker, hier was geen verschil tussen de groepen. „Dikker haar” toonde dit onderzoek dus niet aan ten gunste van microneedling.

Het eerlijke deel: in het onderzoek werd om de 2 weken, in een kliniek geprikt, niet thuis, wekelijks.

En er is een ANDER, groter onderzoek, ook bij vrouwen, dat geen enkel extra effect vond. Het verscheen in 2026 in JAAD, een van de meest gerenommeerde dermatologische vaktijdschriften (internationale identificatie: PMID 42190753). Er namen 245 vrouwen aan deel, allemaal met een lichte tot matige vorm van vrouwelijk patroon haaruitval. (Het artikel beschrijft dit als graad Savin D3–D6: de achttraps Savin-schaal classificeert de dichtheid van de kruin, D3–D6 is het lichte tot matige bereik hiervan.) Hierin gaf microneedling toegevoegd naast 2% minoxidil in 24 weken geen extra effect: alle drie de groepen verbeterden, maar even veel.

Twee onderzoeken, twee verschillende resultaten, en dit is het ECHTE verschil: de minoxidil-dosis (5% in het positieve, 2% in het nul-resultaat) en het instrument. ⚠️ Wat je echter NIET als verschil kunt aanvoeren: het ritme en de locatie. Het nul-onderzoek testte ook het ritme van elke 2 weken (met zowel een maandelijkse ALS een tweewekelijkse arm), en ook zo was er geen extra effect, en ook dat vond plaats in een kliniek, in één centrum. En het is ook geen excuus dat dit een „open” onderzoek was (dat wil zeggen dat zowel de deelneemster als de onderzoeker wist welke behandeling wie kreeg). Zo'n opzet vertekent meestal in het voordeel van de behandeling, dus als er zelfs dan geen extra effect was, dan versterkt dat eerder het negatieve resultaat. Dit verbloemen we niet, en daarom is de gradatie B, niet A: er zijn twee onderzoeken die hier direct bij horen, en ze spreken elkaar tegen.

En het instrument, eerlijk in beide richtingen: geen van beide onderzoeken werd uitgevoerd met onze 1 mm handstamp. Het positieve met een klinisch motorapparaat, het negatieve met een 36-naalds naaldcassette (dit is een verwisselbare naaldkop die in het motorapparaat klikt). ⚠️ De naaldlengte in het negatieve onderzoek was 0,5–0,55 mm (het artikel geeft dit op in micrometers: 500–550, duizend micrometer is één millimeter), wat binnen het bereik valt dat wij zelf ook aanbevelen (0,5–1,0 mm). Dit kan dus niet worden gebruikt om het negatieve resultaat te bagatelliseren. Hieruit volgt niet dat het onze beter is.

De methodologie van het mijlpaalonderzoek letterlijk: „not to apply Minoxidil on the day of procedure and to resume its application only 24 h after” (Dhurat 2013).

Het op fora rondgaande „na een half uurtje kun je het al opdoen” is een sociale gewoonte. Er zit geen klinische data achter. De 24 uur is de voorzichtige en veilige richting.

Als je allergisch bent voor minoxidil: met de Dermastamp nooit, verhoogde opname zou de situatie alleen verergeren.